گاهی این سوال را از خود می پرسیم ،

بی آنکه درپی یافتن جوابی برای آن باشیم .

زندگی انگارروایت یک شروع است ، شروعی دربیست و چند سالگی .

زندگی انگار شروع یک جریان است ،

جریانی که آرام درپناه یک دیدار، آغاز به شکل گرفتن می کند .

زندگی انگار یک دیداراست ،  

دیداری برآمده از دل سیزده میلیارد سال انتظار .

زندگی انگارانتظار کشیدن است برای حادثه ای که

نمی دانیم کی و کجا به وقوع خواهد پیوست .

زندگی انگارهوای کسی را داشتن است ،

بی آنکه بداند وحتی شاید این است که بگذاریم گاهی

هوایمان را داشته باشد،

    بی آنکه بدانیم !

زندگی انگار دوست داشتن است ، دوست داشتنی

که درحجم اندکی از زمان ، در پی رویت یک قطعه فلز،

به ناگهان سربرمی آورد و تمامی گذشته را  مرورمی کند .

یک قطعه کوچک که به تنهایی قادر است تمامی حجم

یک آینده را ویران سازد ....

آری زندگی دیر رسیدن است و با این حال همچنان دوست داشتن .

آری زندگی عشق ورزیدن است بی آنکه بدانیم

مخاطبمان کیست و در این گیجی مطلوب تا به ابد ماندن .

آری زندگی یک  لحظه است و لحظه بعد و لحظات

بعدی که می آیند و می آیند و می آیند، تا روزی که مرگ فرود آید و

این پرسش را برای همیشه پاسخ گوید- چونان که فراق،عشق را -

... و  

لحظه ها اندکند و کوتاه ، حتی اگربه بلندای یلدا باشند .

مبادا حتی یک لحظه را برای ابرازمحبت به کسی که

دوستش داریم ازدست بدهیم .

" باشد که عشق ، سنگ گور زندگیم باشد . "

... و زندگی انگارتا به ابد ، حرف هایی است که بر زبان نیامده ...